Iako je živeo tek manje od tri decenije, Branko Radičević je generacijama ostavio bezvremena dela. Jedna o njegovih pesama je svima poznata, jer je danas izvodi čuveni srpski muzičar.
U Brankovom književnom opusu preovlađuju lirske pesme. Iza sebe ih je ostavio ukupno 54, mada je pisao i epske pesme. Doduše, njih je mnogo manje i to svega sedam. Takođe, Branko Radičević je pisao i pisma, a ostao je i jedan njegov odgovor na kritiku.
Smatra se vrlo značajnim književnikom svoga doba. Tim pre što se trudio da sledi Vukovu reformu srpskog jezika, te je i pisao na narodnom jeziku. Jedno od dela koje je označilo pobedu Vukove reforme upravo su i njegove pesme. Naime, 1847. godine, koja je označena kao Vukova pobeda ili pobeda Vukovih ideja, objavljen je kako prevod Novog zaveta Vuka Stefanovića Karadžića, tako i sledeća dela: Rat za srpski jezik i pravopis, autora Đure Daničića, Gorski vijenac, Petra Petrovića Njegoša i Pesme Branka Radićevića.
Branko Radičević najpoznatije pesme
Mada su mnoge pesme Branka Radičevića poznate i danas, ima onih koje se smatraju najpoznatijima. Kao jedna od njih izdvaja se Pevam danju, pevam noću, koju izvodi poznati srpski muzičar Zdravko Čolić. Postoje indicije da su ti stihovi posvećeni Mini Karadžić, Vukovoj ćerki, u koju je Branko Radičević bio zaljubljen.
Pesma Đački rastanak takođe se svrstava u najpoznatije pesme Branka Radičevića, kao i pesma Kad mlidijah umreti.
Prvu zbirku pesama Branko je objavio 1847. godine, a drugu četiri godine docnije. Posthumno je 1862. godine objavljena i treća zbirka njegovih pesama u kojoj se našla i pesma Kad mlidijah umreti, koja predstavlja jednu od najosećajnijih elegija u srpskoj književnosti i u kojoj pesnik ukazuje na osećaj bliske smrti.
Branko Radičević biografija ukratko
Na teritoriji tadašnjeg Austrijskog carstva, u Slavonskom Brodu je 28. marta 1824. godine rođen Branko Radičević. Interesantno je pomenuti da je na rođenju dobio ime Aleksije, ali je on ime promenio u Branko nakon što je objavio zvanično prvu knjigu.
Nakon selidbe u Zemun, budući da mu je otac bio carinski službenik, Branko Radičević tu i završava prvih pet razreda i to u okviru srpske, pa nemačke škole, da bi zatim 1836. godine počeo da pohađa Gimnaziju u Sremskim Karlovcima.
I upravo će taj grad odigrati značajnu ulogu u Brankovom stvaralaštvu. Možda najlepše stihove o voljenim Karlovcima je upravo Branko Radičević ispevao, a njegovo večno počivalište nalazi se na uzvišenju Stražilovo, nadomak centra Sremskih Karlovaca.
Školovanje zatim nastava u Temišvaru, a nakon treće godine odustaje od studiranja i počinje da druguje sa Đurom Daničićem i Vukom Stefanovićem Karadžićem.
Branko Radičević pesme
Još dok je pohađao Karlovačku gimnaziju, Branko piše pseme. U Beču je 1847. godine objavio i prvu knjigu pesama, što je simbolično označilo pobedu Vukovih ideja, budući da je pisao na narodnom jeziku.
Predstavnik je romantizma u srpskoj književnosti.
Preminuo je 1. jula 1853. godine u Beču, sa nepunih 30 godina od tuberkuloze, od koje je počeo da poboljeva koju godinu ranije. U grčkoj crkvi u Beču je služeno opelo rano preminulom srpskom pesniku i prvobitno je sahranjen u tom gradu, na groblju Svetog Marka.
Budući da je njegova želja bila da uvek bude blizu voljenih Karlovaca, to su se viđeniji ljudi onog doba potrudili da nakon dugih 20-ak godina ispune njegovu želju. Uz Stevana V. Popovića, u ispunjenju Brankove volje je učestvovao i čuveni srpski pesnik Jovan Jovanović Zmaj, čija je pesma smibolično nazvana Brankova želja pokrenula celokupnu akciju. Nažalost, sve aktivnosti su na kratko bile prekinute zbog pesme Laze Kostića nazvane Prava Brankova želja, u kojoj on iznosi potpuno drugačije viđenje, ali su zemni ostaci Branka Radičevića ipak preneti 10. jula 1883. godine na Stražilovo, gde i danas počivaju. Tu se nalazi i spomen bista rano preminulom srpskom pesniku.
